Μια γλύπτρια ερωτεύεται το γλυπτό της [κρίμα] και οι σκέψεις, τα συναισθήματα, ο φόβος, το άγνωστο την καταλαμβάνουν. Τίποτα απ' αυτά, όμως, δεν έχει σημασία παρά μόνο γιατί αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία δούλεψε για τη νέα του μουσική σύνθεση ο Άντης Σκορδής. Δεν χρειάστηκε να καταλάβω κάτι, θα ήταν άσκοπο. Απόλαυσα τη μουσική και την εμπειρία. Δεν μ' άρεσαν οι χορευτικές κινήσεις πίσω από το μουσαμά όπου "κρύβονταν" [;] όλοι οι μουσικοί, μαζί και ο μαέστρος και οι δύο σοπράνο. Πίσω στην εντυπωσιακή μουσική. Ήταν άδικο που δεν χειροκροτήσαμε στο τέλος, σ' αυτή τη νέα συνθήκη που επέβαλλε ο σκηνοθέτης. Ήταν η δεύτερη φορά σε μια βδομάδα που συναντούσα σε παράσταση αυτό το σκεπτικό, του να εγκαταλείπουν τη σκηνή οι καλλιτέχνες κι ο θεατής, απλά, να φεύγει. Αυτό το απλά δεν το χώνεψα. Η επαφή του θεατή με τους παραγωγούς τέχνης ολοκληρώνεται στο χειροκρότημα. Πίσω στη σπουδαία μουσική. Κάποια στιγμή σκέφτηκα πως θα υποχωρήσει ο μουσαμάς και θα δούμε πώς παίζουν ζωντανά, εκείνη την ώρα, όλοι εκείνοι οι μουσικοί, αυτή τη μουσική. Δεν υποχώρησε. Ευτυχώς ούτε το αίσθημα ικανοποίησης από την εμπειρία του Ου...Πατσιά...Ρα!
